Drie dagen bij een grote zorginstelling in Leiden. Mijn opdracht was om alle medewerkers te fotograferen voor het intranet. Een teamshoot op locatie, zoals ik er meer doe.

Maar tijdens het bespreken van de opdracht vertelde de HR-manager me iets wat ze al maanden bij zich droeg. Een aantal bewoners had een officiële pasfoto nodig voor hun identiteitsbewijs — maar ze waren niet meer in staat om naar het gemeentehuis te gaan. Ze had al verschillende fotografen gevraagd. Het was nog steeds niet gelukt.

Ik zei: als ik klaar ben met de medewerkers, regel ik dat ook meteen.

Dat was een grote opluchting voor haar. En voor mij was het gewoon logisch — ik was er toch, en het leek me mooi om ook voor die bewoners iets te kunnen betekenen.

Er was een dame die ik niet meer zal vergeten.

Al mopperend kwam ze binnen. Ze had er duidelijk geen zin in. Ze was boos op de verpleegsters die haar hier niet op hadden voorbereid, ze stond nooit goed op de foto, haar kleding was verkeerd, ze zag er niet uit.

Ik zag iets anders. Ze had een prachtige blouse aangetrokken en haar best gedaan op de make-up. Ze had zich wel degelijk voorbereid.

Ik laat haar even mopperen. Ik erken dat het vervelend is. Ik laat haar plaatsnemen en ga eerst zónder camera naast haar zitten. Gewoon even contact maken. Dan geef ik een compliment over de blouse, die laat de kleur van haar ogen mooi uitkomen. Ze kijkt me verbaasd aan. Het is haar lievelingsblouse, zegt ze.

Terwijl we een beetje kletsen zie ik haar schouders zakken. Haar gezicht verzacht. Dan pak ik langzaam de camera erbij.

Ze lacht.

De verpleegsters keken ontroerd toe. Vlak voordat ze haar weer meenamen zeiden ze zachtjes: “Ze lacht bijna nooit meer.”

Dit is waarom ik fotografeer.

Niet om de techniek. Niet om de camera of de perfecte setting. Maar om de mens die voor me zit. Ieder met een eigen verhaal dat het waard is om gezien te worden.

Soms zit dat verhaal diep weggestopt. Soms is er een mopperende dame met haar lievelingsblouse aan die eigenlijk heel graag wil maar niet weet hoe ze dat moet zeggen.

Dat zie ik. Zonder oordeel. En dan zorg ik dat het goed komt.